. Satanath Records

Reviews: SODP088

< Обратно к релизу / Back to page

“Apotheosis” is one of those words that I would usually just skate by when I saw it, thinking I had a vague understanding of its meaning but never bothering to really learn the precise meaning. And then, after listening to the new Hellcraft album, Apotheosis of War, I had to find out exactly what the word meant. The dictionary defines it as “elevation to divine status”, and that made so much sense in the case of this album — because it’s undeniably and almost unrelentingly warlike, and it’s also divine.

Apotheosis of War is this Ukrainian death metal band’s third album and their first one since 2012. It will be released on January 13, and at the end of this post you’ll find our premiere of a full album stream. But first, I have to tell you more about how great this album is, because if I don’t, I might rupture some possibly significant internal organ.

The basic ingredients of the music are easy enough to identify, but the electrifying impact of their combined force is difficult to capture in mere words.

Speed is one of those ingredients. Once you get past the spectral intro to the first track, it’s a high-octane, pulse-pounding, thrash-paced rush straight through to the final track, which is grim, gloomy, and mid-paced in part — and frenzied and ruthless the rest of the time. Basically, you’re in the midst of an active war zone in this Apotheosis of War.

Another common ingredient of everything on the album is the staggering power of the sound. It hits like a heavy artillery barrage, or a howling hurricane. The bass and drum sound on the album alone is so potent, and the performances so galvanizing, that the rhythm section alone could crank the spigot on your adrenal glands wide open all by themselves. And yet the production achieves this megawatt impact while at the same time providing clarity and separation in the mix, achieving a sharp vibrancy as well as brute force trauma.

All of the songs also feature a common combination of riffing styles, to which the rhythm section is acutely attuned. About half the time, Hellcraft are operating like a massive pile-driver, inflicting hammering grooves that you’d love to bang your head to, if your head could move that fast and if it weren’t being fragmented by those grooves. And the other half of the time, the riffing turns tremolo, operating like a deep, vibrating bone saw in a human slaughterhouse. I’m exaggerating a little — there are more riffing styles to be found on the album, and the lead guitar lines are bold and vivid.

Here’s something I’m not exaggerating: This is an album worth hearing just for the guitar solos. There’s at least one and often two in each song. Sometimes when you hear a guitar solo in a thrash or death metal song, you come away thinking, “Well, I guess they felt that was obligatory — but what did it really add?” In the case of this album, you won’t be asking that question. The solos give already-electrifying music an even greater surge of exhilaration, whether the solos are sinuous or incendiary (and they’re both of those things, and more).

Another basic ingredient, but a vital one, are the vocals. On an album about the deification of war, the vocals had damned well better be rampant displays of blood-lusting barbarity — and they are. The deep growls are cold and carnivorous, but monotony never sets in because Hellcraft’s frontman sends them surging into wild howls that match the most cathartic moments of each song. I’ll also add that on the title track, Hellcraft benefit from a guest vocal appearance by Adrie Kloosterwaard from the masterful Dutch death metal band Sinister.

So, what you have is a mix of high-octane propulsiveness, skull-fracturing hammer blows, bone-saw grinding, and blood-lusting vocal rage — all delivered with megaton explosiveness and top-shelf technical skill. Yet I still haven’t come to the final key ingredient, and that’s Hellcraft’s sense of melody. As warlike as the songs are, they have melodic hooks in them. It’s death metal with melody — but it’s not melodic death metal. That’s a distinction worth exploring in depth some day, but here it’s perhaps enough to say that the melodic currents in these songs are so morbidly sinister that Apotheosis of War definitely remains a death metal album. But a really catchy, and often magnificent, one.

Some of the most interesting and distinctive melodies appear in the album’s final track, which sounds as if keyboards are involved. It’s also unusual in other ways, as I’ve mentioned before. But if I had to pick my favorite track, and the one I’d recommend if you only want to taste-test one song before diving all the way in, it would be Track No. 2 — the title track. I’ve already added it to my fledgling list of candidates for 2017’s “Most Infectious Song” list. If you dig that song, you’re going to revel in the rest of the album, which I think is a great trip all the way through.

http://www.nocleansinging.com/2017/01/10/an-ncs-album-premiere-and-a-review-hellcraft-apotheosis-of-war/

 

АПОФЕОЗ ВОЙНЫ.

 

Сегодня, в пятницу 13-го января - официальная дата релиза Бердянских мясников HELLCRAFT, который вышел на белорусском лейбле Symbol Of Domination, российском More Hate Productions и итальянском Murdher Records, при поддержке Sevared Records (США), Rebirth The Metal Productions (Германия).

 

И это уже четвёртый порядковый и третий полноформатный альбом у группы, выпущенный помимо стандартного "сидибокса" ограниченным тиражом (100 копий) в формате "диджипак". На этом релизе засветился в качестве гостевого вокалиста на заглавной песне "Апофеоз войны" бывший ударник и нынедействующий вокалист известной голландской группы SINISTER - Aad Kloosterwaard.

 

Русскоязычная лирика погружает слушателя в атмосферу жестокости, ужаса, насилия и безысходности, которые заняли прочное место в человеческом сообществе. Музыка альбома представляет собой всё тот же забойный и проверенный временем Оld School Death Metal, но звучание стало более агрессивным и напористым, гитарные риффы безжалостно обрушат на головы мегатонны взрывчатки в тротиловом эквиваленте. Пронзительные соло будут терзать и будоражить воображение на протяжении всего альбома. Очень достойный и интересный релиз в копилку истинного фаната смертельных металлов.

 

https://vk.com/wall-677545_15360

 

Gli ucraini Apotheosis Of War hanno scelto una linea di pensiero tanto precisa quanto semplice: death/black aggressivo senza remore o riguardo alcuno nei confronti dell’umanità. Non c’è molto da filosofeggiare attorno a questa scelta, il risultato sonoro parla da solo. Tracce veloci e crudeli, una voce che vomita cattiveria ed eresie, un’atmosfera corrotta e opprimente che dura dall’apertura dell’album fino alla fine. Ciò che si può davvero apprezzare in questo tipo di produzioni è la sincerità delle canzoni e una incorruttibile fede verso un modello musicale ormai superato ma che continua a distanza di anni a conservare immutato il proprio perverso e diabolico fascino.

 

http://www.metalhead.it/?p=97194

 

 

Ukrajinski "Hellcraft" sviraju death metal, generičan i donekle zanimljiv. "Apotheosis of War" nudi par dobrih numera, fine solaže, ne preterano kreativnu ritam sekciju i "suvkast" zvuk kome osetno fali energije.

 

http://ciklonizacija.blogspot.ru/2017/03/blitzkrieg-5.html

 

 

Os Hellcraft são mais um nome de metal extremo que nos surge da Ucrânia e "Apotheosis Of War" é o seu terceiro trabalho. Apesar do título do álbum ser em inglês, a banda canta em ucraniano, ou pelo menos assim aparenta, do que conseguimos perceber. Com um death metal poderoso e tanto moderno (pela produção potente e cristalina) como tradicional (pelas músicas em si), os Hellcraft deambulam pelos lugares comuns do género com competência, mesmo que tenham alguma dificuldade em gravar alguma música na nossa cabeça. Este álbum confirma-os como um nome a ter em conta do underdround ucraniano mesmo que por enquanto se mantenham como uma promessa.

 

http://radiowom.blogspot.ru/2017/03/hellcraft-apotheosis-of-war-review.html

 

 

The Ukrainian death metal combo with the rather over-the-top name of Hellcraft released this 8-track effort entitled "Apotheosis of War" earlier on this year and the result is a satisfying one. Hellcraft is rooted in rotten, murky, and old-school death metal, but it sounds neither cheap nor pathetically retro. Hellcraft actually pulls it off and delivers a bunch of catchy and memorable tunes driven by simple and effective riffing, thick and crunchy bass lines, hateful vocals, and pounding drums. The dark and organic production is suitable and each instrument is clearly present throughout each twisted tune. In addition, the slow and gloomy parts serve as a nice contrast to the intense and fast-paced ones, so the album does possess a bit of variety. On top of that, the guitar leads are quite catchy too while the use of keyboards lends a bit of that ancient Morbid Angel/Nocturnus feel to the proceedings in places. Granted, there is nothing original to this at all, but one could argue that bands who manage to evoke the sinister and violent death metal feeling of old in an authentic manner are far and few between. Most bands who try fail miserably, but Hellcraft has something that just works for me. While none of the songs are destined to become future classics as such, "Apotheosis of War" is solid, entertaining, and full of energy all the way through, so check this one out if you are interested in seeing what the Ukrainian death metal underground has to offer. This is some cool stuff.

 

http://www.eternal-terror.com/reviews/index.php?id=5699&type=B

 

 

Gli ucraini Hellcraft non sono proprio dei novellini, essendo all'attivo ormai da dieci anni nel mondo del death metal con due dischi, ovvero "Anthology Of Terror (2010), "Tyranny Of Middle Ages" (2012); come molte band però sono rimasti lontani dai riflettori della scena internazionale e circoscritti a quella del loro paese, situazione che si vuole ora cambiare grazie al terzo disco "Apotheosis Of War", il lavoro qui recensito, pubblicato dall'etichetta russa More Hate Productions in collaborazione con l'americana Symbol of Domination e l'italiana Murdher Records. Cosa dobbiamo quindi aspettarci dal disco? Molto semplicemente un death oldschool debitore del suono più greve e mortifero di stampo americano, con cavalcate thrash amplificate alla maniera degli Obituary e dei Deicide, cambi di tempo continui, martellamenti ritmici e seghe elettriche, il tutto naturalmente condito da growl da film horror ed assoli dissonanti.

 

Si parte quindi con “ The Repentance Through The Pain” ed la sua intro sintetica dai toni apocalittici, presto sconvolta dall'attacco degli strumenti usati come mezzi di tortura, in un tripudio di riff severi ed attacchi dalle bordate intransigenti: una manna per ogni amante del death più diretto e senza fronzoli, così come il cantato da orco ed i rallentamenti mortiferi che fanno da contrasto alle corse improvvise. La Title Track prosegue la tendenza con fraseggi vorticanti e rullanti di pedale, non dimenticando una bella anti-melodia presto però soppiantata da doppia cassa massacrante, tastiere oniriche e riff segaossa a profusione; è chiaro che i Nostri amano il suono più classico, come testimoniato dall'uso di assoli dalle scale elaborate e dalle bordate squillanti e brutali. “Under Death Blessing” viene introdotta da campionamenti vocali presi da un film, mentre di seguito una marcia sincopata ci mostra il lato più tecnico della band, capace di creare labirinti sonori senza eccedere però in territori tech-death o djent, mantenendo quindi la propria identità, scolpita qui da ruggiti demoniaci e loop taglienti di chitarra; il drumming tempesta il tutto in modo possente, cosa che caratterizza tutto il disco, dandoci una sezione ritmica robusta, allineata con le soluzioni adottate per gli assoli ed i fraseggi dal taglio diretto e senza fronzoli. La finale “When The Sun Goes Out” ci sorprende nell'incipit grazie ad arpeggi evocativi e tastiere eteree, poi raggiunte da riff più robusti: ecco di seguito un trotto strisciate dal gusto epico, il quale segue un andamento singhiozzante, mentre le vocals qui usano il cantato della propria terra, amplificando l'effetto generale del pezzo, molto evocativo ed ammaliante, ma allo stesso tempo robusto e di buona fattura.

 

In definitiva un lavoro che convince, grazie ad una direzione decisa che evita allo stesso tempo le trappole delle contaminazioni melo-death, sia la ripetitività eccessiva, muovendosi quindi in un contesto dato e chiaro, trovando in esso varie soluzioni supportate da un buon songwriting e conoscenza del genere nelle sue basi; un gruppo che onestamente suona migliore di altri spesso osannati e dalla visibilità ben più grande, il quale merita decisamente maggiore considerazione. Consigliato!

 

http://hmmzine.blogspot.ru/2017/03/hellcraft-apotheosis-of-war-recensione.html

 

 

A ben cinque anni di distanza dal precedente "Tyranny of Middle Ages", tornano sul mercato grazie alla Satanath Records gli ucraini Hellcraft, dediti ad un death metal old style: non influenze moderniste, niente suoni attuali, solo buon vecchi death metal, in scia dei primi Morbid Angel.

 

Niente di nuovo alla luce del sole ma in questo caso parliamo di un aspetto positivo: il death metal degli Hellcraft è ordinato ed efficace, i riffs funzionano, il growl di Pylyp Makarenko, anche nei Pus Lactation, è perfetto nella sua tonalità, i suoni sono potenti ed equilibrati grazie all'ottima produzione ottenuta non so dove, e sugli scudi va segnalato il drumming di Ailing, incessante e vero motore degli Hellcraft.

 

Cosa c'è che non va in "Apotheosis of War"?

Nulla, solo che arriva con 20 anni di ritardo, quando nel death metal - che peraltro nella sua declinazione classica non "tira" più per nulla - non c'è più altro da dire.

 

Personalmente la cosa non mi tange affatto, questo è un disco alla "Blessed are the Sick" senza ovviamente ricalcarne la qualità che risulta più che godibile a chi è ancora attaccato a quelle sonorità, ed il cantato in russo, anzi ucraino pardon, è una particolarità in più che male non fa.

 

http://www.metal.it/album.aspx/30933/18865/hellcraft-apotheosis-of-war/

 

 

Hellcraft es una banda ucraniana procedente de Berdyansk y creada en el 2007. Este es su tercer trabajo, ellos cantan en ucraniano pero os ofrezco la introducción de las letras al inglés para hacerlo más legible. Aphoteosis of War es su tercera entrega que salió publicado el 13 de enero a través de Symbol of Domination Productions.

hellcraft 2A medida que se van sucediendo los temas vais a tener la sensación de estar ante unos viejos conocidos, sobre todo si estáis metidos de lleno en la escena del Death Metal. The Repentance Through the Pain es el primer tema, tiene un intento algo torpe de crear atmósfera en el inicio del tema pero cuando el tema cobra velocidad es cuando se encuentran cómodos. El cambio de ritmo que propicia el trémolo de la guitarra para anunciar un solo de guitarra limpio pero recuerda a una mezcla entre Vader y Death.

Aphoteosis of War es épico y puro clasicismo. Siempre tirando de Blast Beats el gran protagonista del tema es el riff del tema que lleva en volandas a la composición. Clasicismo absoluto con influencias más que evidentes de los Cannibal Corpse, solo que ellos logran darle ese toque de los países de la Europa del Este, mucho más caótico.

Mass Burial Place es más atmosférico y sucio. Un tema a medio tiempo donde quiero destacar el buen hacer de su batería. Sin técnica pero con garra y clasicismo absoluto. Recrean una atmósfera tirando de groove que se mueve entre los Master y los Deicide. Eternal Enmity es quizás el mejor tema de todo el trabajo y lo es gracias al ritmo que le imprime la base rítmica al tema.

Quizás me falta algo de técnica y un poco de atmósfera que tratan de recrear en temas como Under Death Blessing pero no es lo suyo. Hellcraft es una banda que siempre tiene que tener la quinta marcha puesta como acaban haciendo en este tema.

Isolation es como meterse en la máquina del tiempo y viajar directamente a los primeros y gloriosos tiempos de los Morbid Angel, es un tema que hubiera firmado esta banda americana, solo que los Hellcraft le dan mucha más importancia al sonido de batería que los Morbid Angel.

Entramos en la recta final del trabajo y lo hacemos con el básico y contundente Degeneration Process, por momentos sonando a Death Thrash y tirando del inmortal legado de Chuck Schuldinner. When the Sun Goes Out es el último tema de este trabajo donde tiran de cierta atmósfera, tratan de sonar lúgubres pero no le dan profundidad ninguna y acaba sonando a más de lo mismo. No inventan absolutamente nada y tampoco hay mucha variedad entre los temas pero es Death metal clásico y contundente que siempre sienta bien.

 

http://metalbrothers.es/criticas/criticas-internacionales/hellcraft-aphoteosis-of-war-2017/

 

 

Very upfront drumming, very much in the classic Morbid Angel school thereof. In fact, the band’s riffing owes one hell of a debt to Trey and company as well…but nowhere near as much as drummer “Scott” does to Pete Sandoval’s work with that band.

 

No, it’s not as crazed and on point as the guy in Ascended Dead…but definitely the same school of thought and style.

 

They also tag in some Glen Benton/Carcass/Napalm Death-style dual snarl/growl vox bits as punctuation…but the whole Morbid Angel thing disappears for the next two tracks, which come off far more generic in tone and style. Thankfully, they return to Blessed/Covenant-era stylistics for the bulk of the album (four more tracks, in fact) before closing out on another generic one.

 

If they pulled tracks 2, 3 and 8 (they’re all in Russian, so that’s the best I can offer here), they’d be a damn good Morbid Angel…”tribute band”, let’s say.

 

And I’m good with that.

 

Yet another winner from Satanath and Symbol of Domination.

 

https://thirdeyecinema.wordpress.com/2017/02/27/a-markedly-massive-and-only-occasionally-meretricious-march-roundup/

 

 

Hellcraft  are  a  band  from  Russia  that  has  been  featured  before  in  this  zine  and  plays  an  old  school  form  of  death  metal  and  this  is  a  review  of  their  2017  album  "Apotheosis  Of  War"  which  was  released  as  a  joint  effort  between  Symbol  Of  Domination,  More  hate  productions  and  Murdher  Records.

 

  Horror  soundtrack  style  synths  start  off  the  album  and  after  while  the  music  goes  into  a  very  fast  and  brutal  direction  along  with  a  great  amount  of  blast  beats  and  the  riffs  also  add  in  a  lot  of  morbid  sounding  melodies  while  the  vocals  are  mostly  death  metal  growls  and  the  music  is  heavily  rooted  in  the  90s.

 

  All  of  the  musical  instruments  on  the  recording  have  a  very  powerful  sound  to  them  along  with  high  pitched  screams  also  being  utilized at  times  and  the  songs  also  bring  in  a  great  mixture  of  slow,  mid  paced  and  fast  parts  and  the  solos  and  leads  are  very  heavily  influenced  by  the  Florida  style  and  synths  also  make  a  return  on  some  of  the  later  tracks  and  one  song  also  brings  in  a  brief  use  of  war  samples  and  acoustic  guitars  are  added  onto  the  closing  song.

 

 Hellcraft  creates  another  recording  that  remains  true  to  the  old  school  style  of  death  metal  from  previous  releases,  the  production  sounds  very  professional  while  the  lyrics  cover  cruelty,  violence, horror  and  dark  feelings  themes.

 

  In  my  opinion  this  is  another  great  sounding  recording  from  Hellcraft  and  if  you  are  a  fan  of  old  school  death  metal,  you  should  check  out  this  album. 

 

http://extrememetalzine.blogspot.ru/2017/02/hellcraftapotheosis-of-warsymbol-of.html

Pozostajemy w sąsiedzkiej atmosferze. Tym razem ponownie Ukraina i tamtejszy Hellcraft. Wydany w 2017 roku „Apotheosis of War” to trzeci album tej parającej się death metalem załogi. Nie jest to nic odkrywczego. Typowa techniczna łupanka, której jednak koniec końców słucha się całkiem przyjemnie. Muzycznie znajdziemy tu echa klasycznych kapel pokroju Asphyx czy Autopsy. Rozstrzał na prawdę jest bardzo duży, zależy jaki akurat podejdzie riff. Fani nowocześniejszego podejścia do tematu śmierć metalu również znajdą tutaj coś dla siebie. Mało tu raczej własnej inwencji, ale też nie taki był raczej zamysł Hellcraft. Klimatu lat 90-tych dodają delikatne syntezatorowe wstawki. Pomieszanie z poplątaniem, ale całkiem przyjemnie granie.

 

http://limiter.com.pl/symbol-of-domination-productionsatanath-records-cz-3-20162017/

 

 

Pewnie nie za wielu z was słyszało o takim tworze jak Hellcraft. Pochodzą z Ukrainy i mają na swoim koncie już trzy albumy i jedną epkę. Trochę przyprawiający o uśmiech image, gdzie każdy z kolesi prezentuje się jak z innej bajki, nie wpłynął znacząco na odbiór muzyki Hellcraft i ich 'Apotheosis of War'. Nie ma co dalej przedłużać wstępu, poniżej słów kilka o tym albumie.

Przyznaję się, że gdyby album nie został mi przysłany przez wytwórnię, pewnie nigdy bym się o tym zespole nie dowiedział. Po pierwsze nie nadążam już z ogarnianiem nowości jakie dosłownie wypluwają tysiące labeli na całym świecie. Wiadomo, to nie jest wyścig kto więcej czego zna. Jednak w dzisiejszych czasach niemożliwym jest odsłuch każdej jednej epki, dema czy albumu minimum kilkukrotnie by coś z danego wydawnictwa wynieść dla siebie. Innymi słowy, ilość jaką oferuje underground przerasta możliwości słuchania ze zrozumieniem wszystkiego co się ukazuje. A po drugie, oceniając produkt po opakowaniu - niestety nie ma tu nic na pierwszy rzut oka co by przyciągnęło moją uwagę. Przeciętne logo oraz nazwa sama w sobie, okładka podobna do tysięcy innych. Jednak traf chciał, że płyta trafiła w moje ręce. Cóż, przyznaję że Death Metal grany przez Hellcraft nie należy do czegoś wybitnego. Momentami się dłuży, momentami bardzo przyciąga uwagę. Takie to wszystko mało porywające. Ale kolejno. Brzmienie bardzo dobre, mocne i pozbawione plastikowego dźwięku perkusji. Ciekawie zrobione wokale, niby nic nowego ale growle sa na dobrym poziomie i przykuwają uwagę. Jest fragment na płycie gdzie pokuszono się o jakby deklamację / monolog - i tu trochę słabiej to wygląda. Ot, nie za bardzo pasuje mi klimatem. Riffy gitar oparte na wypróbowanych patentach, sporo tu rytmicznego podejścia do tematu ale i zarazem melodyjności. Całość, w sumie brzmi ok ale brakuje tu jakiegoś bardziej zdecydowanego pierdolnięcia, ciosu by powalić słuchacza. Death Metal oferowany przez Hellcraft jest dość grzeczny, ułożony. Ma w sobie ten pierwiastek zaciekawienia dzięki któremu nawet w tych mniej udanych fragmentach albumu słucha się go dalej. Jednak to trochę mało, bo uczucie odklepania bezbarwnego materiału po odsłuchu zostaje. Wydaje mi się też, że owym image oraz bardziej 'nowoczesnym' podejściem do Death Metalu, zespół próbuje iść w kierunku wypłynięcia na powierzchnię i mainstreamu. Cóż, nie mnie oceniać obrane przez nich cele.

Hellcraft nagrał trochę ponad przeciętny materiał, nie zapadający długo w pamięci. Materiał jakich wiele, niestety. Chłopaki mają warsztat i potrafią grać, ale może nie ma co się aż tak pchać w ową nowomodność? Życzę jak najlepiej, a póki co ocena taka.

 

http://terrorcultprod.blogspot.ru/2017/04/hellcraft-apotheosis-of-war.html

 

 

En continuant d’explorer les couloirs de distribution de l’aérodrome Satanath Records, je suis tombé sur un truc sous licence via les bons soins de Symbol Of Domination Prod, label Biélorusse spécialisé dans l’extrême de tout poil. Un truc plutôt velu et agressif nous venant une fois encore d’Ukraine, sacré réservoir de groupes déviants du BM, du Death et de toute excroissance bâtarde du HM, cette fois-ci émettrice d’une nouvelle fréquence Death Old-school du meilleur tonneau, relayant les ondes des plus grandes légendes du genre.

 

C’est ainsi que je vous introduis en tout bien tout honneur au quatuor bruyant et tonnant HELLCRAFT, qui semble en effet se faire une joie de dessiner son enfer personnel depuis quelques années, histoire de nous y perdre et de nous y abandonner.

 

HELLCRAFT est donc un quartette (Fill – chant, Rommel – guitare, Deniel – guitare et Ailing – batterie), né à l’été 2007, à Berdyansk, qui a donné son premier concert en 2008, publié son premier album Horror Anthology en 2010, avant de lui donner une suite en 2012 avec le confirmant Tyranny Of Middle Ages.

 

Quelques menus ajustements de line-up, pour une carrière solide qui les place maintenant en chefs de file de la scène Death locale, avide de sensations passées que ces barbares se complaisent à retranscrire dans un langage musical présent.

 

Sensations passées disions-nous, assez précises dans les faits. Le groupe a toujours été clair en assumant comme modèles les valeurs sûres de CANNIBAL CORPSE, DEICIDE, SLAYER, SIX FEET UNDER et bien évidemment MORBID ANGEL, ce qui ne manquera pas de vous sauter aux oreilles dès la première écoute de ce terrassant Apotheosis Of War.

 

Apothéose de la guerre, celle menée contre la dilution du Death dans le Hardcore, mais aussi celle qui s’oppose à la standardisation du son primal, à grand renfort de batteries triggées et de Technical Death compressé. Ici, l’analogisme est roi, et les instruments sonnent comme tels, retrouvant le tranchant originel et le son putride des offrandes charnelles de la période charnière 89/95. Inutile d’attendre une cavalcade incessante de plans qui s’emmêlent les pinceaux, ou de vulgaires démonstrations de puissance stériles en tonneau, le Death des Ukrainiens n’a pas oublié l’importance d’albums comme Covenant, Vile, Legion ou Haunted, qu’ils récitent de leur propre vocable.

 

Tout ça nous donne donc huit pistes de durées uniformes, et de thématiques franches et similaires, pour une grosse demi-heure de Death de tradition qui n’a pas non plus négligé l’importance de l’apport scandinave en la matière.

 

En gros comme en détail, Apotheosis Of War est un album qui s’écoute et dont on parle avec difficulté, tant les arguments pour le mettre en avant tiennent du recyclage verbal pour combler le vide d’une page à remplir. Si le Death Old-school surboosté d’un chouïa de technique est votre tasse de thé, alors il ravira votre goûter en vous offrant la part de gâteau brutal qui va avec. Pas assez démonstratif pour suggérer un héritage de SUFFOCATION, mais largement assez appliqué pour évoquer IMMOLATION, et évidemment MORBID ANGEL, dont les quatre Ukrainiens connaissent visiblement la discographie par cœur.

 

Pour autant, ils ne sombrent pas dans le plagiat, même si quelques interventions de guitare peuvent remercier directement Trey Azagthoth. Les structures sont élaborées et reposent sur une poignée d’idées efficaces, tandis que la variété n’est pas de mise, puisque chaque intervention est directement liée à la précédente par sa tonalité et sa brutalité.

 

Mais les chœurs sont efficaces et bien en place, la rythmique tabasse, et les guitares laminent en laissant des traces, alors saluons le travail bien fait.

 

La production est propre, avec ce petit côté abrasif qui renvoie aux standards en vogue dans les nineties, mais bien équilibrée pour ne léser personne, même si la basse maniée par Rommel se retrouve légèrement sous-mixée, mais parvient tout de même à s’imposer en lâchant quelques graves bien pesés.

 

Un groupe somme toute en pleine osmose, dont certains réflexes paient quand même leur tribut à celle de David Vincent (« Процесс Вырождения » au duo riff/rythmique assez symptomatique du début de carrière des Floridiens), mais qui parvient à tirer son épingle personnelle du jeu en mélangeant les inspirations d’outrance. Et finalement, le mélange DEICIDE/MORBID ANGEL est sans doute la piste la plus fiable à suivre, même si quelques thèmes semblent puiser à la source SLAYER sans en avoir trop l’air.

 

Pas encore assez bourrin et malsain pour se frotter au modèle CANNIBAL CORPSE, ou alors celui des deux premiers albums dans les pics de fièvre (« Apotheosis Of War (feat. A. Kloosterwaard - Sinister) » qui rappelle aussi la véhémence de DEICIDE et la froideur d’UNLEASHED et GRAVE), mais suffisamment violent pour satisfaire tous les amateurs de charcuterie post-mortem.

 

Un troisième LP qui confirme donc que les HELLCRAFT sont en passe de devenir eux aussi une référence, et pas seulement dans leur pays, mais bien hors de leurs frontières, pour peu que vous leur ouvriez les vôtres.

 

Un Death de l’est qui ne refuse pas les enseignements de l’ouest, bien au contraire, et qui assume ses influences pour les adapter à la convergence de plusieurs références, histoire d’en dégager un courant plus personnel, à défaut d’être original.

 

Mais comment leur en vouloir puisque l’efficacité est reine sur Apotheosis Of War ? Prenez donc cet album pour ce qu’il est, sans trop chercher la petite bête.

 

Qui de toute façon a été écrasée il y a longtemps.

 

http://www.metalnews.fr/chroniques/apotheosis-of-war

 

After 4 years of silence the Ukrainian death metal band presents its third full-length album titled “Apotheosis of War”. Just like the previous releases of the band the new album keeps with the best traditions of death metal: heavy guitar sound, crushing drums, aggressive and brutal vocals, lyrics narrating on war, religious fanaticism and inevitable disruption of the civilized world. These components create dark atmosphere and make you feel like in the epicentre of military actions. The album features Adrie Kloosterwaard – the vocalist of iconic death metal band SINISTER – as a guest vocalist on the title track. This CD can be recommended not only to fans of old school death metal but also to fans of extreme metal in general. The material of the album contains devastating thrash metal fury in the vein of SLAYER, spiteful vocals and aggression of early SEPULTURA and the infernal might of SINISTER and GRAVE!

 

http://morehate.com/release.php?id=223

 

 

 

После 4 лет затишья, украинская death metal группа представляет свой третий полноформатник под названием “Апофеоз Войны”. Альбом, как и предыдущие работы группы выдержан в лучших традициях death metal жанра: мощный гитарный звук, сокрушительные барабанные партии, агрессивный и брутальный вокал, тексты песен, повествующие о войне, религиозном фанатизме, и неизбежном крахе цивилизаций. Все это вместе, создает мрачную атмосферу и ощущение непосредственного присутствия в зоне боевых действий. На альбоме отметился в качестве гостевого музыканта вокалист культовой голландской death metal группы SINISTER - Adrie Kloosterwaard, который исполнил вокальные партии на титульной песне альбома. Данный диск может быть порекомендован не только любителям old school death metal, но и поклонникам экстремальных жанров металла вообще. Материал альбома содержит девастирующую thrash metal ярость в духе Slayer, вокальную злобу и агрессивность ранней Sepultura, инфернальную мощь Sinister и Grave!

 

http://morehate.com/ru/release.php?id=225

 

Hellcraft is an Ukrainian band which hereby releases its third album. The band has been around for ten years and plays... drum roll... death metal. The ensemble has apparently grown from quartet to quintet, and switched the musical assignments internally in the band a bit.

The band isn't the most brutal, and the pace ain't directly breathless, although they hammer away at times. They still have massive heaviness and punch. The guys have got their act together. They know what they're doing and vary well in every aspect. Such has nonetheless almost become a minimum requirement. Why sacrifice time on someone who doesn't at least get over the lowest bar? Purely isolated, the guys play solid metal, but the line of young bands who do a decent job and hope for attention is long.

I don't mean to be too strict, for Apotheosis Of War is highly audible, but as the series “Drowning in Death: a watery grave” will emphasize once and for all; It takes more to stand out. Good is the new generic.

After 33 minutes, including Adrie Kloosterwaard from Sinister as guest vocalist on the title track, Hellcraft leave the stage with a thanks to polite applause. The music is cool enough, by all means, but due to overpopulation it may nevertheless easily be forgotten five minutes later.

 

http://www.gorger.org/2017/impressions-week28.htm#Gorger01

 

 

Se fate parte di quella fascia di pubblico che nutre un disperato bisogno di death metal old school a tutte le ore, gli ucraini fanno sicuramente al caso vostro. Giunti alla pubblicazione dell'ottimo ‘Tyranny Of Middle Ages’, il quartetto di Berdyansk si è reso conto a mio parere di avere bisogno di una registrazione e di una produzione più vicine agli standard del resto del vecchio continente e così si spiegano i cinque anni trascorsi prima di tornare nei negozi. Il risultato è però estremamente coeso, dotato di suoni potenti e maestosi ed il cantato gutturale di Fill, già nei Pus Lactation col chitarrista Rommel, appare più curato rispetto al passato. Le referenze americane sono palesi, l’assalto all’arma bianca non viene quasi mai interrotto e la brutalità di alcuni passaggi risulta spaventosa (‘The Repentance Through The Pain’ e ‘When The Sun Goes Out’). In fondo è sufficiente guardare la copertina per comprendere cosa ci attenderà inserendo il cd nel lettore. Certo è che la title track, ‘Under Death Blessing’ e ‘Degeneration Process’ riescono ad elevare non poco il tasso di adrenalina. 

 

http://www.suffissocore.com/portal/review/10463/hellcraft-apotheosis+of+war

 

 

Hellcraft isn't bad at delivering the goods in the Death Metal department. However, they don't offer any mind-shattering moments either. They simply manage to push their way along among the B-league of new Death Metal acts that are still sharpening their horns, whose motto is typically the more and longer you keep the pedal to the metal, the better. So yeah, they know how to play fast and how to sound ruthlessly brutal, but they also lack the final punch to their songs. Musically the band's Deicide-meets-Torture Killer-meets-Sinister type of Death Metal bombardment will surely appeal to many, but there are still some areas of their songwriting that demand improvements so that they can move on to the next.

 

http://www.metalcrypt.com/pages/review.php?revid=10021

 

 

Эту украинскую команду дико котирует Эдри Клостерваад из Sinister. В подтверждение серьёзности своей симпатии он даже решил спеть в одном из треков с новейшего альбома HELLCRAFT “Apotheosis Of War”, который сейчас и представлен нашему вниманию. Впрочем, не только он ценит творчество ребят из Бердянска. Хорошие отзывы на их релиз приходят из Франции, Польши, Испании, Италии, Португалии, С.Ш.А. и многих других стран. Их сравнивают с Morbid Angel, Carcass,  Deicide и даже с Napalm Death.

 

А что же в России? Виталий Бахтинов из Russian Death Metal очень высоко оценил альбом в своей рецензии, подчеркнув, что на третьем полноформатнике звучание украинских бруталлеров стало более “агрессивным и напористым”, при этом оставаясь всё в том же олдскульном ключе, следованию которому были привержены HELLCRAFT с самого начала своей деятельности. Кстати, в нынешнем году коллектив празднует свой десятилетний юбилей, что позволяет предположить, что музыка действительно обрела какую-то долю зрелости.

 

Тревожное интро напомнило мне всё тех же Sinister с их “Savage Or Grace”, а затем из колонок полезли среднетемповые дэтовые танки, неспешно, но методично давящие своими гитарно-барабанными партиями все благие помыслы. Сразу же обращаешь внимание на прозрачный саунд, идеальную слышимость инструментов и особую последовательность в гитарных атаках. В музыке группы нет хаоса и сокрушительного урагана злобы. Ребята играют неторопливо, основательно, что говорится, с чувством, с толком, с расстановкой, и это, несомненно, плюс!

 

Множество превосходно читаемых риффов, возникающих то здесь, то там, действительно напоминает работу Morbid Angel, отсылки к американцам дают и гитарные соло. Отчасти и вокал можно назвать напоминающим эту группу, но только отчасти. То и дело вокалист HELLCRAFT взбирается вверх куда-то к подобию скрима, а уже в третьем треке можно услышать почти разговорный фрагмент на фоне медленного гитарного шреда. Пение Фила предельно ортодоксально, но упирает не на булькающие переливы, а на общую осиплость.

 

Вполне ожидаемо из общей канвы выделяется титульная композиция, которая лишь одна имеет англоязычный текст и может похвастаться гостевым вокалом уже упоминавшегося выше вокалиста, а ныне драммера нидерландских брутальщиков из Sinister. Но в остальном трек — это типичные материал HELLCRAFT, неспешный, поступательный и звонко-качественный. Быть может, только соло в этой вещи более злы и пронзительны, и их чуть больше, чем обычно, хотя и это, конечно, относительно.

 

Работа над пластинкой была начата ещё в октябре 2015 года, а увидел свет релиз в январе нынешнего года. Помимо основного тиража имеется 100 копий дигипаков, а стандартное издание имеет красочный 8-страничный буклет с текстами песен и фото участников состава. Кстати, обложка CD хороша кроме всего прочего и тем, что отлично соответствует как будто военной и угрожающей музыке, и имеет отсылки к русскоязычным текстам команды, которые хоть и не блещут оригинальностью, но написаны по всем канонам и критериям жанра. Кстати, есть в текстах и вполне актуальные темы.

 

HELLCRAFT играют технично, но не мудрят, оставаясь на прямом и проверенном годами шоссе классического дэт-металла. Техника на этом альбоме относится главным образом к партиям ударных, и наблюдать за тем, как они пулемётными очередями прорезают дисторшновый смог одно удовольствие. Команда убедительно показала, что может и умеет создавать качественный материал, не уступающий мировым эталонам, а “Apotheosis Of War” хоть и не содержит абсолютно никаких сюрпризов и откровений, слушается очень приятно, уверенно и фирменно.

 

https://vk.com/wall-92317634_2711

 

 

Il rinnovato interesse per il death metal classico ha portato nuovo entusiasmo ai gruppi storici e fervore nella scena, dove i gruppi nati negli ultimi dieci anni tornano con nuovi e convincenti lavori, come per esempio gli ucraini Hellcraft ed il loro malefico ed estremo parto intitolato Apotheosis Of War.

 

Il gruppo è in guerra con il mondo da una decina d’anni, l’album in questione è il terzo full length di una discografia che vede altri due album (Антология ужаса del 2010 e Tyranny of Middle Ages licenziato nel 2012) intervallati da un ep, Голод.

Una battaglia combattuta con il supporto della Symbol of Domination Prod, un attacco frontale senza soluzione di continuità tra guerre, orrore e violenze, mentre impera la totale distruzione in un’atmosfera da armageddon.

A livello musicale siamo nel death metal di matrice americana, suonato con un impatto davvero notevole, grazie a ritmiche efficaci, muri di chitarre alzati a difendere città e growl rabbioso a cantare di sofferenze ed atmosfere brutali.

Se vogliamo trovare un difetto all’album, diciamo che i brani tendono ad assomigliarsi un po’ troppo lungo tutta la durata, come se Apotheosis Of War fosse composto da un’unica canzone, un dettaglio che non inficia la prova devastante del quartetto di Berdyansk, con il brano conclusivo When the Sun Goes Out a guadagnarsi la palma di migliore traccia del lotto grazie alle tastiere che rendono il brano ancora più oscuro ed apocalittico.

Un buon lavoro, dunque, per gli Hellcraft, raccomandato agli amanti del death di scuola floridiana.

 

http://metaleyes.iyezine.com/hellcraft-apotheosis-of-war/

 

With HELLCRAFT, we have a Ukrainian band that already is around for a decade now. The core of the band consists of singer Pylyp Makarenko, aka Fill, and guitar player Roman Dankovsky, who uses the at least a little inartfully chosen pseudonym Rommel. Both are also active in PUS LACTATION. With “Apotheosis Of War”, HELLCRAFT released their third album this year. Since I haven't heard their previous works yet, I can fully concentrate on the new record here. And what I hear is Death Metal. Nothing but pure Death Metal played the old continental European way and with passion. Of course HELLCRAFT don't reinvent the genre here, but the songs on “Apotheosis Of War” are rather fine. If you're likely to dig a mix of SINISTER, older GOREFEST and MASSACRA, refined with a little MORBID ANGEL or CANNIBAL CORPSE, songs like 'The Repentance Through The Pain', 'Mass Burial Place', 'Degeneration Process' or the title track are definitely for you. And if there would have been two or three more songs in the quality of the closing mid tempo smasher 'When The Sun Goes Out', I might have given more kudos for HELLCRAFT. Personally, I think that the album might have sounded a little better with a more rough and analogous recording, but still we have a solid, yet not too spectacular Death Metal album that will for sure not be a mispurchase.

 

http://www.voicesfromthedarkside.de/Albums-EPs-Demos/H/HELLCRAFT--11154.html

 

 

Pewnie nie za wielu z was słyszało o takim tworze jak Hellcraft. Pochodzą z Ukrainy i mają na swoim koncie już trzy albumy i jedną epkę. Trochę przyprawiający o uśmiech image, gdzie każdy z kolesi prezentuje się jak z innej bajki, nie wpłynął znacząco na odbiór muzyki Hellcraft i ich 'Apotheosis of War'. Nie ma co dalej przedłużać wstępu, poniżej słów kilka o tym albumie.

Przyznaję się, że gdyby album nie został mi przysłany przez wytwórnię, pewnie nigdy bym się o tym zespole nie dowiedział. Po pierwsze nie nadążam już z ogarnianiem nowości jakie dosłownie wypluwają tysiące labeli na całym świecie. Wiadomo, to nie jest wyścig kto więcej czego zna. Jednak w dzisiejszych czasach niemożliwym jest odsłuch każdej jednej epki, dema czy albumu minimum kilkukrotnie by coś z danego wydawnictwa wynieść dla siebie. Innymi słowy, ilość jaką oferuje underground przerasta możliwości słuchania ze zrozumieniem wszystkiego co się ukazuje. A po drugie, oceniając produkt po opakowaniu - niestety nie ma tu nic na pierwszy rzut oka co by przyciągnęło moją uwagę. Przeciętne logo oraz nazwa sama w sobie, okładka podobna do tysięcy innych. Jednak traf chciał, że płyta trafiła w moje ręce. Cóż, przyznaję że Death Metal grany przez Hellcraft nie należy do czegoś wybitnego. Momentami się dłuży, momentami bardzo przyciąga uwagę. Takie to wszystko mało porywające. Ale kolejno. Brzmienie bardzo dobre, mocne i pozbawione plastikowego dźwięku perkusji. Ciekawie zrobione wokale, niby nic nowego ale growle sa na dobrym poziomie i przykuwają uwagę. Jest fragment na płycie gdzie pokuszono się o jakby deklamację / monolog - i tu trochę słabiej to wygląda. Ot, nie za bardzo pasuje mi klimatem. Riffy gitar oparte na wypróbowanych patentach, sporo tu rytmicznego podejścia do tematu ale i zarazem melodyjności. Całość, w sumie brzmi ok ale brakuje tu jakiegoś bardziej zdecydowanego pierdolnięcia, ciosu by powalić słuchacza. Death Metal oferowany przez Hellcraft jest dość grzeczny, ułożony. Ma w sobie ten pierwiastek zaciekawienia dzięki któremu nawet w tych mniej udanych fragmentach albumu słucha się go dalej. Jednak to trochę mało, bo uczucie odklepania bezbarwnego materiału po odsłuchu zostaje. Wydaje mi się też, że owym image oraz bardziej 'nowoczesnym' podejściem do Death Metalu, zespół próbuje iść w kierunku wypłynięcia na powierzchnię i mainstreamu. Cóż, nie mnie oceniać obrane przez nich cele.

Hellcraft nagrał trochę ponad przeciętny materiał, nie zapadający długo w pamięci. Materiał jakich wiele, niestety. Chłopaki mają warsztat i potrafią grać, ale może nie ma co się aż tak pchać w ową nowomodność? Życzę jak najlepiej, a póki co ocena taka.

 

 

http://terrorcultprod.blogspot.ru/2017/04/hellcraft-apotheosis-of-war.html

 

With a name like HELLCRAFT you don’t expect this to be about the birds and the bees unless they are decomposing alongside the carcasses of dead people. This Ukraine death metal combo do a very nice job with this album. This gives me vibes of old Florida death metal. A bit Morbid Angel. A bit of this and a bit of that. Listening to this brings back so many memories yet I cannot think of any other names other than Morbid Angel. But if you have any sort of knowledge about US death metal that isn’t Cannibal Corpse you will find this as entertaining as I do. This is some seriously cool shit.

 

http://battlehelm.com/reviews/hellcraft-apotheosis-of-war/

 

 

Hellcraft is een vijfkoppige death metal band uit Ukraine, uit de toeristische plaats Berdyansk, slechts 50 kilometer verwijderd van het oorlogsgebied in Donetsk. Met ‘Apotheosis of War’ leveren de heren hun derde album af, na hun debuutalbum ‘Anthology of Terror’ uit 2010 en ‘Tyanny of the Middle Ages’ uit 2012. Ik vraag mij af of dit album is geïnspireerd door en benoemd naar het kunstwerk ‘Apotheosis of War’ van de Russische oorlogskunstenaar en veteraan Vasily Vereshchagin (26 Oktober, 1842 – 13 April, 1904) die in 1871 een schilderij maakte van een berg op elkaar gestapelde schedels en opdroeg aan alle veroveraars uit het verleden, het heden en de toekomst. Het artwork voor Hellcraft’s derde album vertoont wel overeenkomsten door middel van de stapel schedels die links onderin afgebeeld zijn op het cover artwork, maar dit werd ontworpen door de Russische artiest Yuri Shumbassov.

 

Hellcraft speelt brute death metal en dat doen ze vol overtuiging. De band heeft zich laten inspireren door bands als Vader, Vomitory en ik hoor ook wel wat Monstrosity invloeden in de acht nummers op dit album. Wanneer je deze bands zou mixen dan krijg je zoiets als Hellcraft, maar dan met teksten veelal in het Oekraïens. Leuke detail is dat Sinister zanger Aad Kloosterwaard een gastbijdrage levert aan het titelnummer. Met een totale speeltijd van net over de dertig minuten is het een kort maar krachtig album en slaat de verveling niet toe. Hellcraft is zeker geen hoogvlieger, maar ze spelen degelijke, goed uitgevoerde death metal. En dat is ook wat waard!

 

http://www.lordsofmetal.nl/nl/reviews/view/id/35902

 

Estos ucranianos te dicen como debes escuchar, este su más reciente material a manera de sugerencia: No escuchar este disco mientras estás haciendo otra cosa (totalmente de acuerdo porque con eso demuestras tu falta de interés), destápate una cerveza, escuchar el álbum completo, leer las líricas forzosamente (aca se complica para los que no entendemos cirílico), y finalmente observar con atención el arte en portada.

Pues bien, lo que se puede escuchar aquí desde el principio es la descarga de un death metal técnico, poderoso y bien organizado, dando la impresión de que alguno de ellos tiene algo que ver con el metal tradicional. Por otro lado, solo como en un 30% sacan a flote una cicatriz thrashera que poco resulta vaga o violenta, más bien se escucha muy limpia y con una técnica muy conservadora. Buena cantidad de solos en guitarra en algunos temas, derrochando un poco de sus habilidades. Mucha melodía y muchos estilos también se combinan aquí, me parece que su género se basa en el aporte comunitario e integral de los diferentes gustos musicales de cada uno de sus integrantes; cierto es que ya está definido como death / thrash, aunque la verdad es que la tarea de encasillarla se va complicando poco a poco conforme se avanza entre los temas.

En síntesis, “Apotheosis of war” es un álbum sólido, entretenido y lleno de energía durante su escasa media hora, así que pegale una oida a lo que este quinteto ucraniano tiene para ofrecer. Recomendado!

 

 

https://rockarollazine.blogspot.com/2018/04/hellcraft-apotheosis-of-war-2017-symbol.html

 

 

Grande banda de death metal vinda diretamente da Ucrânia, com influências de grandes bandas dos anos 90 como: Sinister, Immolation, Monstrosity, Malevolent Creation, Deicide, entre outros grandes clássicos.

 

São 8 músicas muito bem trabalhadas, pesadas, rápidas e técnicas, com destaque para a segunda faixa “Apotheosis of War” com participação do lendário "Adrie Kloosterwaard” do Sinister.

 

 

 

As guitarras são bem rápidas e certeiras, sempre lembrando a receita do Malevolent Creation, Sinister, a bateria é bem evidente como era nos clássicos dessas bandas no começo dos anos 90.

 

O Vocal é tenebroso e o baixo preciso, dando o clima e o peso necessário desse grande trabalho, um dos melhores álbuns de 2017 com certeza.

 

 

https://questoeseargumentos.blogspot.com/2018/06/resenha-hellcraft-apotheosis-of-war.html